Studentske blokade, zamišljene kao spontani izraz građanskog nezadovoljstva, tokom vremena su pokazale unutrašnju neorganizovanost, ideološku neujednačenost i odsustvo jasnog cilja.

Dok su organizatori u početku isticali zahtjeve za većom društvenom odgovornošću i promjenom političkog kursa, protesti su se ubrzo pretvorili u niz improvizovanih okupljanja bez zajedničke poruke.

Ideološki sudar - socijalna pravda protiv nacionalnog identiteta

Na površinu je isplivalo ono što se već duže moglo naslutiti: dominacija ideologije socijalne pravde nad nacionalnim pitanjima.

Mladi su u prvi plan stavili teme poput nepravde, nejednakosti, socijalnog raslojavanja, mita i korupcije, dok su tradicionalno snažne nacionalne poruke i simboli ostali u drugom planu.

Taj zaokret učinio je proteste socijalno osjetljivim, ali politički neprepoznatljivim.

Bez čvrstog političkog uporišta i lidera koji bi artikulisao poruke, blokade su vremenom izgubile jasnu liniju.

Ideološka širina postala je slabost, a ne prednost - različite grupe unutar istog pokreta tumačile su protest na suprotan način, od građanskog pritiska do pokušaja promjene sistema.

Neorganizovanost kao glavni problem

Uprkos energiji i želji dijela učesnika, protesti su pokazali nedostatak koordinacije i strategije.

Nisu imali ni formulisane zahtjeve, ni jasno definisane rokove, ni pregovaračke kanale prema institucijama.
To je stvorilo utisak spontanosti, ali i amaterizma - što je u političkom smislu obesmislilo njihove poruke.

Bez centralnog vođstva, medijske discipline i dugoročne vizije, blokade su ubrzo postale više simbol emotivnog nezadovoljstva nego političkog pritiska.

Građani su ih doživjeli kao još jedan u nizu kratkotrajnih valova nezadovoljstva koji nije ponudio konkretan izlaz.

Dok su studenti protestovali, vlast rješavala geopolitičke izazove

U isto vrijeme, dok su ulice bile blokirane, državni aparat se suočavao sa znatno složenijim pitanjima spoljne politike.

Od odnosa sa ključnim međunarodnim partnerima, preko regionalnih bezbjednosnih tenzija, do ekonomskih pritisaka - fokus izvršne vlasti bio je usmjeren na stabilnost i očuvanje međunarodnog položaja zemlje.

U takvim okolnostima, unutrašnji protesti nisu ozbiljno uzdrmali institucije.

Naprotiv, pokazali su relativnu sposobnost države da istovremeno održava političku stabilnost i vodi zahtjevne diplomatske procese.

Regionalni kontekst i različite percepcije

U zemljama regiona, dešavanja u Srbiji su pažljivo praćena, često kroz različite medijske i političke interpretacije.

Pojam „srpski svijet“, koji se u Beogradu tumači kao koncept kulturne i duhovne povezanosti Srba u regionu, u pojedinim susjednim državama izazvao je sumnju i političku rezervu.

Zbog toga su regionalne reakcije bile podijeljene - od poziva na dijalog i stabilnost, do komentara koji su proteste tumačili kao potencijalni znak unutrašnjih slabosti Srbije.

Ipak, bez obzira na različite interpretacije, institucije Srbije zadržale su punu kontrolu nad situacijom, dok su politički procesi u zemlji nastavili da se odvijaju u ustavnom i institucionalnom okviru.

Zaključak - protest koji je pojeo sam sebe

Studentske blokade su, uprkos početnom entuzijazmu, ostale bez strategije i političkog jezgra.

Umjesto jasno definisanog pokreta, nastala je mješavina ideja i frustracija, u kojoj se izgubio fokus i jedinstvo cilja.

Vlast je, s druge strane, uz manje potrese u javnosti, prevazišla izazove, koristeći institucionalne mehanizme i stabilnost spoljnopolitičkih odnosa.

Na kraju, protesti su pokazali da energija bez organizacije ne može promijeniti sistem, i da društvo bez jasnog političkog kompasa lako upadne u stanje u kojem pobuna zvuči glasno, ali ne vodi nikud.

U tom smislu, to su bili protesti koji su - slikovito rečeno - pojeli svoju djecu.

Izvor: Pogled/ Miroslav Zavidović

Bonus video: